COLUMN

Formule

Clickbait mag je het gerust noemen, die kop van Nu.nl eind augustus. ‘Al 24 jaar geen Nederlandse Oscarwinnaar: hoe gaan we weer eens winnen?’ Snel kijken natuurlijk, of dit artikel dan eindelijk de code heeft gekraakt waar de Nederlandse cinema en/of vaderlandse filmjournalistiek al jaren naarstig naar op zoek is.

Spoiler: nee.

Sterker nog: het hele artikel stemde tussen de regels door bovenal moedeloos. ‘Het gouden recept’ voor wat werkt bij de Academy-stemmers had Ido Abram van SEE NL ook niet. Een Oscarcampagne is vooral enorm kostbaar, en dan moet ons Nederlandse aanbod het dit jaar opnemen tegen films als – vermoedelijk - Triangle of Sadness (Zweden), Close (België) en Decision to Leave (Korea) – en dat zijn alleen nog maar wat prijswinnaars uit Cannes. De oogst uit Toronto en Venetië komt daar nog bij.

Goed dan, tijd voor die ándere vraag die al een miljoen-miljard keer werd gesteld: waarom maken wij dat soort films niet? Welke formules hebben andere landen in handen? Waarom heeft België zo’n enorm succes in Cannes? Waarom kan Denemarken in tien jaar zes keer genomineerd worden voor een Oscar? Standaardantwoorden: iets met de financieringsstructuur, talentontwikkeling en de Nederlandse obsessie met romantische komedies.

Wat opvallend is, is dat de factor ‘toeval’ er in al deze discussies nooit toe doet. Was het misschien óók door corona dat de meest talentvolle Belgen uit drie verschillende generaties plots tegelijkertijd klaar waren met hun films? Was Druk, met de vier-het-leven-boodschap, na de lockdowns niet precies de juiste film op het juiste tijdstip?

Het wekt de indruk dat het allemaal maar te regelen valt, een Oscar, een Palm, zolang je maar een formule volgt. Natuurlijk, je moet uniek talent ondersteunen, genoeg begeleiden en niet beknotten. Mensen bij elkaar brengen met de juiste creatieve chemie. Maar het geheim is: er ís geen gouden recept. Behalve dan misschien niet te veel naar anderen kijken en regels durven breken. En dan gewoon maar eens zien wat er opborrelt.

Floortje Smit